Agradezo ás amigas da ciber-revista Palavra comum que acolleran un pequeno avance editorial. FRAGMENTOS DA ATOREIDA Sobre unha posible orixe orzánica do castro de Cociñadoiro Un adianto: «Miña dona, agora que a alianza rematoupoderemos usar do saber dos fenicios para evitar a guerra.Esta arte que usan no último confín,moito máis alá de sereas e cíclopes,nos campos nos que Yamm goberna con terror,pode que permita nova paz cos brigantios» O de xenio ebulente amosou á raíñao enxoval que trouxera da terra dos fenicios:fíbulas e xerras, punzóns e agullas,espadas e puñais agudos e lixeiros. Se lles presta preman sobre o seu título…
-
-
O semanario Bierzo 7 publicou no seu número de esta semana esta colaboración d’O Rucho: Epifanía uno, Urbano Lugrís González En la iglesia copta creen que los Magos de Oriente eran doce, como los doce Apóstoles, y que uno era músico, y éste en homenaje al Señor Jesús, que estaba en las pajas del pesebre, tocó su instrumento, que era de cuerda (…) Por lejanos caminos, tres o doce, o trescientos, como creían en Bizancio, se vuelven a sus países de Levante los señores Magos. (El mundo y sus ventanas, Alvaro Cunqueiro, intervención radiofónica en RNE de A Coruña, 08.01.1962)…
-
Esta é a nova proposta de Osorio para o sonigrama 67 do Diario cultural da Radio Galega: A elección “Aqui ten que ser” – Bos días! Onde teñen…? Grazas, xa as vexo ao fondo do pasillo. “A ver esta… Que preguiza! A vermella aquela ten boa pinta…” “É lenta, moi pausada, lenta dabondo.” “E aquela sinxeliña do recuncho?” “Si, señor. Esta é…” – Canto custa? Aquí ten. Pódema envolver para agasallo?– Bo día! *** – Pinocchio, ven un momento. Teño unha cousa para ti. – Papa, é…– Si, meu ben, a túa alma: un espíritu firme, animoso, alegre. O ritmo que…
-
Xa colgaron no cibersitio da Radio galega a montaxe do conto A catedral e o mal que gañou o concurso do 56º Sonigrama do Diario Cultural da Radio Galega. Se queren poden escoitalo pulsando no título: A catedral e o mal (a partir do minuto 41:35) O texto poden lerlo pulsando aquí.
-
– Non é mal plan, non -dixo o Presidente. O día seguinte unha sombra entrou na catedral. Comprobou que o libro era o libro, colleuno e marchou. (Case un ano despois.) – Rematou o fútbol e aínda queda para as olimpiadas. É o momento: temos que atopar o códice. (No Milladoiro.) Os policías fan que buscan. – Comisario, esta caixa de ferro está pechada. – Usade o soplete! – O libro! (O sábado seguinte.) Un presidente sorrinte brinda cun xuíz eufórico. – Gusto moito destes guateques de despois dos éxitos. – Nestes tempos temos ben poucos, Señoría. – Saúde! Pois…
-
Donas e cabaleiros, para este Atardecer do Gaiás logramos traer un experimento musical que ven de abraiar no Campionato Intercontinental de Música Extemporánea. Con vostedes a zoorquestrina do mestre Trolichevonski! “ Imos aló.” “Branquiña en tempo… “…e Rubia tamén.” “Ben, Branca” – Amodo, Rubia, acurta o berro. “1, 2…” “O do elefante foi un risco pero a peza necesitaba algo de rocanrol.” “1, 2…” “Entra o oso” “Un galo? De quen é ese galo?” – Queto, Sinbad, deixa o galo! Vladimir, lonxe de Branca! – Que alguén ate ás bestas – Fuxaaaaaan,… Este conto de Osorio (que só ten sentido,…
-
A los más jóvenes les resulta ridículo al subir a un ascensor encontrarse con ese ser humano que, casi siempre sonriente y barrocamente uniformado, nos espeta: «Buenos días, ¿a qué piso va?» Hogaño denostada, la de ascensorista fue una de las profesiones más apreciadas durante la formación de las sociedades occidentales tal y como ahora las conocemos. Hubo un tiempo en que nuestra Realidad sólo era un boceto, unas rayas azules sobre un mundo en blanco. Por aquel entonces, cada ser humano sabía a donde tenía que llegar y dedicaba todas las horas del día (que, antes del calendario juliano,…
-
«No», dijo él y era «Sí.» La pregunta es lo de menos. ¿Qué más da que ella le preguntara si tenía hora o si quiso saber si aún continuaba queriéndole como el primer día? Lo esencial era la mentira: el hecho de haber abandonado los principios que tan férreamente se había propuesto defender desde la última caída hacía… ¿sólo dos semanas? Ni siquiera. Había vuelto a fallarle. Se había vuelto a fallar. Dijo «No» y mintió, aunque no lo hizo queriendo ni para defender, como había hecho otras veces, un plan preconcebido. Fue algo instintivo, inconsciente y precisamente eso le…
-
Ch3chu y compañía han acogido en su remozada bitácora uno de mis microcuentos. Si les apetece pueden leerlo pulsando sobre su título: CAUSALIDADen eBierzo.
-
Sergio B. Landrove escribe Mañana, un relato que tiene como destinatarios a las víctimas del terrorismo así presenta una llamada en la portada del Filandón (el suplemento cultural Diario de León) de 20 de enero de 2008 uno de mis cuentos que ya pudieron leer en esta Constelación y que ahora se pueden descargar pulsando sobre su título. MAÑANA,de Sergio B. Landrove. No dejo de agradecer a don Alfonso García su generosidad para regalarme lectores.