Sergio B. Landrove vestido co uniforme de Gala da Unión de Conserveiros de Galicia.
Fotografía de Pilar Silva.
Dentro das actividades do IV día Lugrís tiven a sorte de que me correspondera dar a benvida ao mural “Vista da Coruña, 1830” que desde ese día está pendurado de xeito permanente no Museo de Belas Artes da Coruña. Para ese acto (“poético e cidadán”, dicía o programa) preparei este breve texto:
ODA DA ARRIBADA
Saúde e Océano!
Nós, as coruñesas, fartas da fealdade reivindicamos a beleza.
E por iso vimos hoxe a nosa arca, como tantos días, para pedir beleza a Luis Seoane, a Rodríguez Corredoira, a Abelenda, a Díaz Valiño, a Vaamonde Cornide, a Francisco Leiro, a Xaime Cabanas, a Manuel Colmeiro, a Francisco Lloréns, a Castelao, a Caruncho Amat, a Antón Patiño, a Álvaro Cebreiro, a Correa Corredoira, a Díaz Pardo, a Imeldo Corral, a Eugenio Granell, a Menchu Lamas, a Laxeiro, a Maruja e a Cristino Mallo, a Maside, a Ovidio Murguia, a José María de Labra, a Raimundo Patiño, a Goya, a Ribera, a Rubens, a Sorolla…
E para pedir beleza, como non, acudimos a él, ao Noso Señor Lugrís, o pintor do mar, o poeta sur-marino.
Nós, os coruñeses, fartos da solidez do acecido reivindicamos o movemento continuo do océano.
Reclamamos o soño, a serea, a áncora, o narval, as cidades asolagadas, os homes mariños, o tesouro de Rande, o brúar da buguina, a Marola, o faro (a nosa Torre), a balea, os fogos de san Telmo, a agulla de marear, a San Brandán, a Verne, os trinta e dous rumbos da rosa dos ventos e a eufonía dos nomes todos das pedras da Torre.
E dende esta xeografía, transformada en mítica polo pincel flamenco de Urbano Lugrís González, non podemos menos que celebrar a arribada deste mural a bó porto.
A familia Lugris Alonso-Muñoyerro fixo que se salvara esta obra, que foi a cura da súa morriña coruñesa no seu piso de Madrid.
Nos anos 90, antes de vender a súa casa, decidiron conservar o fresco e partillalo con todas nós doándoo ao Museo de Belas Artes. Un aceno de xenerosidade que nunca seremos quen de agredecer.
Hoxe esta “Vista da Coruña, 1830” xa é de todos, e todas o podemos desfrutar con só desexalo.
Viremos aquí nos escuros días do presente, tan semellantes a aqueles de antano nos que pintou Urbano, para apoiar o noso ombreiro na arcada xunto aos amantes, María e Alfredo, que agardan impacientes a recalada do vapor de paletas “A Peregrina” que xa deixou atrás San Antón (ou será San Diego?).
– Alí ven o noso futuro, di Alfredo.
Repenican as campás da colexiata.
E saíremos da escena porque non queremos descubrir, xa hoxe, os segredos desta parella.
E, xa fóra do fresco, no mundo real a nosa alma queda ancorada ao pensamento de Urbano Lugrís que pintaba en galego, razón pola cal non podía ser realista.
Medre o Mar!
Deixo aqui un par de vídeos* do momento (coruñento) da lectura da oda:
Gravación de Teresa Ramiro
Gravación de Xosé Iglesias
* No primeiro podedes escoitar a presentación que fixo Xurxo Souto e no segundo escoitase mellor o texto da oda.
Marabillosa oda de arribada !!!!!!!!!!
Noraboa por este blog, ¡ canto traballo hai nel !!!
E grazas pola foto.
Apertas salgadas
Pilar
Grazas a ti Pilar ( tamen pola foto)!
A verdade que teño moi abandonada esta constelación que tanto traballiño (e diversión me deu) durante moito tempo.
Apertas atlánticas!